De lange adem over het natuurijs
|
|
1 januari 2009. 30 jaar geworden. Voor een sporter vaak het hoogtepunt, en tekenen van verval kondigen zich langzaam aan. Geen prettig vooruitzicht.
Toch voel ik me jong. Zeker nu ik voor het eerst in mijn schaatscarriere in eigen land op natuurijs kan schaatsen. Meer dan tien jaar geleden, toen Henk zijn Elfstedentocht won, kreeg ik mijn eerste echte noren. Daarvoor moest ik het op afdankertjes van de familie Hoogeveen doen. Op splinternieuwe Raps Lion schaatsen, met door mijzelf aangebrachte hippe radio 538 sticker, toerde ik Friesland door. Zo nu en dan, als ik flink mijn best deed, kon ik mannen in strakke flitsende pakken bijhouden.
Het is alsof de tijd heeft stilgestaan en het natuurijs me het aantal jaren
geeft dat ik in de winter heb kunnen schaatsen. Ik voel me zeventien en
overmoedig. Gelukkig rij ik niet langer op Raps Lion schaatsen (met op de punt van de ijzers een ware scheurenpakker, het begin van een scheur en je lag direct op het ijs) maar effectieve maples. Ik heb heerlijk getraind op de Nieuwkoopse plassen met mijn snelrolvrienden, Het Veluwe Meer en in de kop van Noordholland. Bijna
net zo mooi als de Geeuw bij Ijlst en het Heegermeer.
Scheuren deren mij niet en bij sneeuwstukken is iets meer achterop zitten en flink naar voren duwen de remedie. Ik verheug me op het NK. De gebruikelijke wedstrijdstress heeft plaats gemaakt voor pure blijdschap om het meedoen. We besluiten met de ploeg Bart de Vries te gaan helpen en er is ruimte voor mij om met groepjes mee de aanval te zoeken. Die kans laat ik niet glippen. Na een stevige val in de eerste ronde besluit ik te stoppen met dromen en alert te gaan rijden. Ik kies meerdere malen de aanval en kom uiteindelijk terecht in het pact van 24, een grote groep ontsnapte rijders. Iedereen lijkt te dromen van het podium en velen rijden stevig door. Helaas waren bam en nefit
ondervertegenwoordigd dus uiteindelijk komt alles weer bij elkaar.
Tijd om opnieuw de knop om te zetten. Dromen van een mooie uitslag is
voorbij. Het is nu tijd om te werken, zoals het ook vanaf de kant wordt
toegeschreeuwd. Dit betekent: gaten dichtrijden en zorgen dat Bart de Vries kan gaan meesprinten voor de zege. Dus doe ik mijn werk op kop en verspeel mijn krachten in de pelotonsjacht op Bob de Vries, Heideman en ook nog Lars Hoogeboom. In de laatste kilometer besluit ik om voor een keer eens echt proberen mee te sprinten. Dit levert een 26e plaats op waar ik heel tevreden mee ben.
Wat een mooie dag is het geweest! Dit was het lange wachten op echt
natuurijs meer dan waard. En als we weer tien jaar moeten wachten.....geen probleem, dan ben ik nog maar achttien!
|
|
|
