NK Natuurijs door Femke
|
|
Zaterdag 10.30 op het Veluwemeer. Ik doe, zoals altijd, eerst mijn rechterschaats aan. Dan mijn linker. Ik voel iets uitsteken tegen mijn voet. Ik laat de schoen aan Jouke zien. Gek he Jouke, zeg ik, er lijkt iets uit te steken uit de schoen. Jouke kijkt er naar en beweegt dan de schoen heen en weer. Deze zit aan de voorkant los van het ijzer. De moer was verdwenen en de bout stak door de schoen heen in mijn voet. Zo kan ik dus niet gaan schaatsen! Daar zit je dan op het Veluwemeer bij Harderwijk. En nu?
Een paar dagen eerder, donderdag 8 januari. Locatie: Oostvaardersplassen, NK Natuurijs. Bij aankomst om 9 uur is het al druk. Ik krijg een kaartje van de organisatie. Deelnemer staat er op. Zo kan ik me ongehinderd overal verplaatsen. Een mensen dat er zijn! Heel veel pers en veel toeschouwers. Tijdens het inlopen met mijn ploegmaat Petra Spigt roepen verscheidene mensen ons toe en wensen ons succes. Echt gaaf dit, dat die mensen je zien als een goede marathonschaatser geeft een goed gevoel. We kunnen ons omkleden in de bus van de skeelerclub SPNH. Ook de dames van Hoolwerf zijn in de bus, de schaatsploeg Choose 2 Achieve en Jouke. Nog drie kwartier voor de start, Petra en ik rekken in de bus want buiten is het koud. Ik eet ondertussen nog een pannenkoek. Dan is het ineens nog maar 20 minuten voor de start. Mijn vader jaagt ons op dat we nu wel richting ijs moeten gaan. We grabbelen onze spullen bij elkaar, snel de transponders mee, en ojee waar is mijn bril?! Grote stress bij Petra en mij. Nog een kwartier. Petra en ik haasten ons de bus uit. We lopen naar de start/finish, maar hier kunnen we het ijs niet op. We moeten omlopen, inmiddels rennen we. Vooral Petra rent hard voor mij uit. Maar bij de bankjes aangekomen zitten er nog heel veel rijdsters die bezig zijn hun schaatsen aan te doen. De spanning overheerst bij mij!
Dan is het bijna half 11. Het startschot klinkt zo voor de 60 kilometer die wij af moeten leggen. Mijn vader maakt nog een paar laatste foto’s. De vliegende start en we zijn er vandoor.
Het gaat goed. Het tempo is goed te doen. Mijn benen voelen goed. In de eerste ronde knal ik bijna op een boompje die door de organisatie als routemarkering is geplant. Na 8 kilometer is er opeens iets mis met mijn linkerschaats. Hij wil niet meer klappen, het lijkt net of er iets tussen zit. Ik baal. Niet nu al, de wedstrijd is nog maar net begonnen! Het lijkt of mijn veer geknapt is. De dames vooraan versnellen en door mijn versnelling kan mijn schaats ineens weer goed klappen. Opgelucht haal ik adem. Niet lang daarna voel ik iets prikken in mijn linkervoet. Het doet zeer. Geen aandacht aan besteden, gewoon doorrijden. Snel voel ik het al niet meer. Blij dat ik zonder materiaalpech door kan rijden krijg ik er adrenaline van. Ik ga naar voren en kom op kop te rijden. Met Helen van Goozen ben ik los van het peloton. Dan wordt er in het peloton versneld en knalt er een groepje langs ons. Achterin het peloton kan ik weer aan pikken. Mijn benen voelen verzuurd aan. Na 20 kilometer pak ik mijn etenszakje aan. Door deze actie heb ik een gat met het peloton. Vol tegen de wind in sprint ik terug. Gelukkig vallen ze weer stil. De wedstrijd heb ik verder achterin uitgereden. Op het laatst waren mijn benen en billen zo erg verzuurd dat ik niet meer mee kon sprinten in de finale. Ik word 63e. Ik ben zeer tevreden!
Terug op het Veluwemeer:
Cathelijne is mee in onze groep die niet komt schaatsen, maar haar man Theo komt afzetten. Zij gaat met mij mee naar de schaatswinkel in Oldebroek. Daar aangekomen word ik gelukkig vrijwel meteen geholpen, want het is er een gekkenhuis. Een hele lange rij mensen staat te wachten om schaatsen te passen en te kopen. De aardige verkoper neemt mijn schaats mee naar achteren en binnen 10 minuten is het gepiept en is mijn schaats weer vast gezet. Anderhalf uur later sta ik dan toch op het ijs. Ik schaats Theo, Elwin, Jan, Hans, Frederic, Gert, Dorien en Jouke tegemoet en kan nog een deel van de Veluwemeertocht mee schaatsen. Als ik tijdens het NK geweten had dat het voorste deel los zat had ik het zeker niet uitgereden! Wat niet weet wat niet deert dus....
|
|
|
