Eerste wedstrijd: Sloten
|
|
De eerste skeelerwedstrijd van Nederland vindt dit jaar plaats in het Friese Sloten. Op 11 april is het, en wel meteen een stevige inline cup. De wedstrijd waar dit verhaal over gaat is echter geen skeelerwedstrijd. Het gaat over de eerste wielerwedstrijd waar de snelrollers multifunctioneel als zij zijn aan deelnamen. En...deze wedstrijd was ook in (of zoals de kenners zeggen op) Sloten. Wielerbaan Sloten in Amsterdam.
Net als bij de eerste skeelerwedstrijd hadden de fietsers onder ons er reikhalzend naar uitgekeken. Er werd veel gespeculeerd. Niemand wist nog hoe de benen zouden zijn. Niemand wist nog of het lichaam het zinderende tempo der fanatieke trimmers zou kunnen bijhouden. Gerard, Hans, Jouke en Jelmer hadden hun beginnersangst aan de kant gezet en waren voornemens aan de start te verschijnen.
Dit was nog geen sinecure. Jouke moest uit Alkmaar komen met de trein en liep zenuwslopende vertraging op. 1 uur voor de wedstrijd zat hij nog in de trein, terwijl hij nog fietskleding moest aantrekken, zijn fiets ophalen en een maaltje bij elkaar sprokkelen (en daarbij niet vergeten het huis in acceptabele staat voor Femke achter te laten). Jelmer had zijn eigen problemen deze ochtend. Lange tijd stond hij talmend bij zijn twee fietsen. De een een degelijke Koga Miyata, de andere een splinternieuwe full carbon Edwards (gedeeltelijk gesponserd, snelrollers dit kan voor jullie ook!). Buiten regende het. De Edwards fiets was nog maagdelijk: Geen krasje, geen spatje vet, perfect. Jelmer besloot dat hij van deze fiets hield. En waar je van houdt, stel je niet bloot aan Slotense slagregens.
Toen Jelmer, op zijn Koga dus, onderweg was naar Sloten sloeg echter het noodlot toe. Een Macbiker (oenige toerist op rode huurfiets) remde plots om het hekwerk van het Vondelpark te inspecteren en Jelmer knalde er bovenop. Resultaat: een klapband. Het was inmiddels half 1 geweest, een half uur voor de wedstrijd (en nog tien kilometer fietsen). Jelmer bewees flexibel te zijn door thuis snel zijn Edwards carbon voorwiel en monteren en vervolgens zich - enigszins van slag - naar de wielerbaan te spoeden. Van een liefde met een kleine beschadiging valt ook best te houden.
Gerard en Hans waren zo attent geweest om startnummers voor Jelmer en Jouke te kopen, zodat deze, toen zij vijf minuten voor 1 (met hartslag 175) aankwamen, meteen ontspannen konden doorrollen naar de start.
De eerste wedstrijd van het jaar was begonnen! En wat ging het hard! Gerard en Hans zaten ontspannen de laatste snelrolroddels uit te wisselen maar Jouke zat angstvallig op zijn hartslagmeter te kijken; had hij hier nu zo naar uitgekeken? Dit was niet leuk, en de wedstrijd duurde anderhalf uur.
Het eerste deel van de wedstrijd ging zo snel dat niemand gelegenheid kreeg te ontsnappen aan het moordende tempo van het peloton. De meute der trimmers was werkelijk op hol geslagen. De een na de andere wannabe-wielrenner sleurde op kop. De frisse veteranen losten elkaar in rap tempo af. Het kon niet anders of dit bloedstollende tempo zou zijn slachtoffers gaan eisen. Gelukkig keken de snelrollers (muv de altijd krampachtig blikkende jouke) nog ontspannen uit de ogen. Vooral Gerard had zijn oude branieblik weer ferm in de ogen gebrand staan.
Na vijftig minuten koers moest het ongetrainde deel van de renners de handdoek in de ring gooien. Een groep van 15 renners koos het hazepad. Op kousevoeten, maar gestaag liepen de mannen uit op de jongens. Luid aangespoord door de karaktervolle klassementrenners werd er zo nu en dan werkelijk doorgedraaid. Ieder gaf een paar stevige trappen extra op kop van de vluchtersgroep. Uiteindelijk verdween het achtervolgende peloton uit het zicht. De vluchtersgroep werd de kopgroep.
En de snelrollers waren opgelucht. Alle vier zaten zij in deze groep! Gerard, Jelmer en Hans waren rustig meegesprongen. Jouke zat veel te ver achter in het peloton toen de slag viel, zodat hij genoodzaakt was een zwaar verzurende sprong naar de kopgroep te maken. Deze slaagde wonderwel, maar alleen dankzij Jelmer, die zich attent een stukje uit de groep liet afzakken om zo Jouke het laatste stukje van het gat te helpen dichten.
Vier man dus, in een groep van vijftien eenlingen. Vijftien eerzuchtige eenlingen. Hier lagen kansen voor het sterke snelrolcollectief. Onderweg werd, tussen het hijgen en tandenknarsen door een aanvalsplan gesmeed. Hans en Jouke zouden in de laatste ronden moeten proberen te onsnappen, terwijl Jelmer en Gerard in de sprint voor hun kansen zouden gaan. Jouke durfde niet meer aan te vallen helaas, hij had pap in de benen na alle versnellingen en besloot zich - voor een keer - dienstbaar op te stellen. Hans luisterde uitstekend naar de stalorders en koos dapper de aanval.
Dit gebeurde twee ronden voor tijd. Hans kreeg een oude bekende mee in de aanval: Jeroen Slikker. Deze rassporter heeft tijdens de spnh-tijd menig snelroller van het podium gehouden. Samen met Erwin Wartenhorst vertegenwoordigde hij in het geel de legendarisch Jan Groot keukensploeg. Slikker was de tacticus, Wartenhorst de koele afmaker. In Sloten werd het duidelijk dat Slikker nog veel meer talent voor fietsen heeft dan voor skeeleren. In elke aanval was hij vertegenwoordigd, maar hij deed nergens een trap teveel.
Slikker en Hans reden zich de laatste twee ronden het snot voor de ogen. Zij probeerden uit de greep van het loerende peloton te blijven. Dit peloton werd voorbeeldig onder controle gehouden door Jouke, Jelmer en Gerard (volgende keer doen zij weer verschillende wielershirts aan!). Het was nog 1 kilometer tot de finish en de tandem Slikker/Hans liep nog als een zonnetje. Hans had grote winstkansen!
Toen echter klapte alles in elkaar. De tanige benen van Hans barsten uiteen van het zuur. Hans kon zijn fiets niet meer op gang houden. Hij viel totaal stil. En Slikker, de tactische,reed op flinke voorsprong van het peloton en dreigde de winst te gaan pakken.
Jouke hervond plots zijn krachten en op de puist (een mini heuveltje) plaatste hij zijn verschroeiende eindschot. Hij kreeg de ruimte, hij liep uit, maar de laatste driehonderd meter voor de streep kwam hij dan toch: de man met de hamer. Gelukkig waren Gerard en Jelmer nog in koers. Achter de klassementstrimmers die het gaatje naar Jouke hadden gedicht trapten zij mee. Zij zaten voor in de groep. Zij zaten heel erg voor in de groep. Gerard deed waar hij goed in is: met stevige lendetrekken sprintte hij naar de tweede plaats achter de overwinnende Slikker. Jelmer trapte zich keurig naar een zevende plaats.
We waren tevreden. We hadden het overleefd. We zaten in de kopgroep. We hadden de tweede plaats. Frederique, onze teamgenoot die langs te kant verantwoordelijk was voor de aanmoedigingen, nam het glimlachend in zich op. Hij heeft zich het laatste jaar ontwikkeld tot een echte fietser, en is een wijs man. Dit is natuurlijk totaal geen niveau voor jullie! zei hij tussen het glimlachen door. Daar had hij gelijk in, maar toch was het een prachtige middag geweest!
Door de lange adem |
|
|
