From Eelco with love
|
|
Eelco - los Mollos - Mol bivakkeert al enige tijd in het koude Rusland. Wij van de snelrolredactie zochten contact en ontvingen na enige tijd een mooi geschreven brief uit het verre Moskou. Omdat wij weten dat iedereen Eelco erg mist, staat hieronder de brief geheel weergegeven.
Beste leden van snelrolski(lerteam),
De tijd in moskou voor deze periode loopt bijna ten einde. Maandag neem ik met een lach en een traan afscheid van dit grote, indrukwekkende, mooie, maar ook bizarre land. Ik heb het voor degene, die niet weten waar Eelco de afgelopen 7 maanden heeft uitgehangen die periode, een studie gedaan om mijn kennis van de Russische taal wat te verbeteren en wel te verstaan in Moskou.
Het is nu mijn 5e keer hier maar op een of andere manier krijgen de Russen het voor elkaar om je elke dag weer ergens versteld van te laten staan. Van die dingen die wij in ons georganiseerde en gestructureerde landje ons zelfs niet in ons hoofd zouden halen. Zo hebben ze hier geen last van jeugd die grote bekken opzet en die de meeste kennis van foute woorden hebben, maar wel van de bejaarde vrouwtjes, die met 80 jaar nog steeds een overvolle metro komen in walsen met de mentaliteit van “ik heb de oorlog overleefd dus jouw overleef ik ook wel snotneus”. Deze vrouwen worden daarom ook gebruikt, en met success wel te verstaan, voor het beveiligen van metro’s, musea e.d. en ik moet zeggen de metro is nergens zo mooi en zo schoon: Kroonluchters in de metro. Ik woon zelf in Amsterdam Zuid-Oost, maar als daar Kroonluchters zouden hangen had de halve Bijlmer er een.
Nog zo iets: de trein. Ok het is voor ons een trein omdat alles wat binnen 4,5 uur reizen is voor Russen dichtbij is noemen het ze het een electrichka. Treinen is voor het langere werk. Vaak kijken ze me ongeloofwaardig aan als ik zeg dat je in 4,5 uur, met het zelfde vervoersmiddel 2 keer Nederland op en neer kan. En sport georienteerd als we zijn vonden we in de electrichka ook weer een mooi fenomeen “ zwartrijders” het is een soort van nationale sport, waar iedereen van weet en mensen van alle leeftijden en sexen aan meedoen. Het gaat als volgt: Als je geen kaartje hebt loop je net zo lang voor de conductrice uit tot de trein stopt. Als de trein gestopt is kan je als een toeschouwer als ik een geweldig tafereel zien. Mannen, jongens, vrouwen met kinderen nemen een sprint over het perron om achter de conductrice weer in te stappen.
Tuurlijk heb ik ook geprobeerd de nodige sport te bedrijven en nee Mike niet alleen die sport met 40% alcohol. Laten we dat maar sportwater noemen. Vorig jaar met last in mijn schenen gestopt met skeeleren en die pijn heb ik nog een tijd gevoeld. Fietsen was door de sneeuw en bij vlagen -19 tot -28 graden onmogelijk. Krachttraining dan maar. In het naastgelegen instituut is een krachthonk gevestigd, omdat elke school zo zijn eigen sportclubs en faciliteiten heeft en voor 100 roebel (zeg 2,30 in euro’s) per keer mocht ik mij lekker uitleven op de oude zeer sovjetachtige toestellen, maar zoals alles bijna hier; het is niet mooi maar werkt wel. 3 keer per week sloofde ik me met mijn Hongaarse kamergenoot uit in de sportzaal. Tussen de zwaargewicht boxers, worstelaars en andere krachtpatsers van 2 bij 2 was het wennen, maar de sfeer zat er goed in. Vriendelijk en altijd behulpzaam.
Ook springen was af en toe deel van de training. Met een groep skeeleraars spraken we vaak af bij het instituut voor Fysieke opvoeding. Een normaal grijs gebouw waar je in principe niet echt sportfaciliteiten zou verwachten. Op de derde verdieping is echt een gehele atletiekbaan, klimmuur, 2 tennisbanen, judo/karate/worstel mat en een hoek voor de professionele uitvoerders van armpje drukken. Na de indrukken die ik van de charmant uitziende vrouwelijke beoefenaars van deze sport gekregen heb, zal ik nooit van mijn leven een vrouw uitdagen. Alsof het lappen poppen waren legden ze de armpjes van de jongens plat. Uiteindelijk is het rennen er ook van gekomen af en toe. Als de schenen het hielden liep Eelco zijn grote of kleine rondes door de vrieskou, springend over kinderen met sleetjes, verliefde stelletjes, opa’s, oma’s en straathonden. Vaak raar aangekeken en even vaak aangemoedigd was het schitterend. Alles en altijd wit.
Toen ze me vroegen wat te schrijven over mijn belevingen hier, deed ik dat met alle plezier, maar het kiezen van een van de miljoenen ervaringen die ik hier elke dag weer krijg is niet te doen. Ondertussen heb ik een diploma gehaald en kriebelt het alweer naar meer en ik ben nog niet eens weg.
Volgende week ben ik weer terug en hoop dat de arbeid zijn vruchten gaat afwerpen. Tot volgende week.
Los Mollos.
|
|
|
