Rustig aan in de Ronde van Noord Holland
|
|
Iedereen was opvallend eensgezind, voorafgaande aan de Ronde. Er zou zaterdag 25 april eens een keer rustig gereden worden. Een lange duurtraining paste goed in ieders schema. Nee, we zouden lekker door het vlakke land gaan rijden, en gaan genieten van de overvloedige zon. Bij iedereen lag de herinnering aan de helse editie van 2008 nog vers in het geheugen. Toen was het vanuit de start vreselijk hard gegaan. Zo hard, dan menigeen onderweg besloot de groep te laten rijden, en zich te voegen naar het tempo van de overige toerrijders. Alleen de Lange Adem was destijds in staat de ontketende Gerard Nijgh te volgen.
Dit jaar zou het anders gaan. Toch? Als het om nakomen van afspraken gaat hebben de snelrollers een twijfelachtige reputatie... Het idee vanuit de organisatie om om half acht te vertrekken werd al snel door een groepje rondom Nijgh getorpedeerd. Aan die afspraak zou Gerard zich niet houden, en hij had al zes vrienden zover gekregen om samen met hem rond negenen te vertrekken. Na onderhandeling met de organisatie bond Nijgh enigzins in, zodat we zaterdag om 08.00 zouden vertrekken, met zijn allen.
Zaterdag 08.00 waren we al bijna compleet in Oostzaan. En toen om kwart over acht ook Jelmer en Jouke hun koffie hadden gedronken, was het zover: er kon gestart worden. De blikken waren al enigzins gespannen, maar wonder boven wonder verliep het eerste uur bijzonder rustig. Met een vaartje van rond de 35 deden Peter Aanhane en Gerard het meeste kopwerk. nou ja, van kopwerk was niet echt sprake, met windkracht 4 in de rug. Zo peddelen we de eerste anderhalf uur door het bochtige Noord Hollandse landschap.
Toen we genietend van het glooiende fietspad langs de duinrand voor Bergen fietsten, was het ineens gedaan met de rust. Over de provinciale weg naast het fietspad suisde een grote groep snelle renners ons voorbij. Dit was natuurlijk een belediging voor de meeste snelrollers: je laat je niet inhalen tijdens een toertocht. Wij zijn toch de professionele sporters? De afspraak om rustig te rijden werd even vergeten, en Jelmer sprong stiekem achter Gerard vandaan om de achtervolging in te zetten op de snelle groep. Hierdoor moesten we allemaal stevig in de beugel, en de minder getrainde mannen onder ons voelden voor het eerst dat het nog een lange zware dag zou gaan worden.
Na de stempelpost in Bergen keerde het verstand echter weer terug in onze op hol geslagen meute. De snelheid werd getemperd, zodat iedereen weer rustig kon gaan ademen. Al met al bleven we de eerste drie uur grotendeels in zone D1. Het trainingsgebied dat de basis vormt voor het door ons allen zo verlangde duurvermogen. Over de helft van de 160 kilometer tellende tocht begon de wind ineens in ons nadeel te blazen, en deed Jelmer een verdienstelijk lange kopbeurt richting Medemblik.
Wellicht aangespoord door het Hoempapa orkest in dit dorpje aan de voormalige Zuiderzee was ineens het hek van de dam. De ene na de andere snelroller (of snelrolvriend) meldde zich vooraan en gaf het beste van zichzelf in de strijd tegen de wind. Ewout Nijgh wond zich het meeste op: in Medemblik waren er door het oponthoud bij een brug veel profiteurs aangesloten, en deze wilde hij graag kwijtspelen. Tot aan Hoorn werd er keihard doorgereden tegen de wind. De profiteurs werden gelost, maar ook binnen onze eigen groep was het vet van de soep. De mannen die vanmorgen nog vol goede moed waren vertrokken verlangden unisono naar het einde.
Rond Hoorn kwam het spel echt op de wagen. De afspraak over de D1 trainingsarbeid werd collectief vergeten, vanaf nu was het koers! De broer van Hans had iedereen uitgeput door in een lange beurt tegen de genadeloze wind iedereen de adem te benemen. Dit was Ewout echter nog niet zwaar genoeg. Met keiharde trappen en pienter bochtenwerk sloeg hij de eerste gaten in onze groep. Toen Jouke daarna doortrok op een viaduct nabij ijsbaan de Westfries, werden de contouren van de kopgroep al zichtbaar. Van voren zaten Ewout, Gerard, Peter A, Hans, Jelmer en Jouke. De rest (Paul, Jan - Bjorn Borg - Hubert, Patrick, broer van Hans, Frans) werd gelost. Omdat de snelle mannen vooraan de kwaadsten niet waren, lieten zij de gelosten bij een stempelpost nog een keer terugkomen, om daarna definitief afscheid te nemen.
De laatste veertig kilometer gingen in vliegende vaart. Hierbij was Hans de eerste die de strijd moest staken. Het punkrock concert dat hij de avond ervoor nog had bezocht eiste zijn tol. Er was iets vreemds gaande tijdens dit laatste stuk. Iedereen reed keihard op kop en deed keurig zijn werk. Er werd gereden alsof achter ons een fit peloton de jacht geopend had. Alsof ze door de duivel op de hielen werden gezeten reden alle vluchters stuk voor stuk zich het zuur in de benen. Misschien dachten ze zo elkander te kunnen slopen, misschien geloofde elk van hen nog in de overwinning. Wie goed keek kon echter weten dat daarvan geen sprake kon zijn. Onder de vluchters was een ware botertrapper, die na 130 kilometer nog altijd genietend zat mee te peddelen. Een man die op kop telkens even een paar trappen extra deed, en zo de concurrentie afmatte.
Gerard Nijgh, met wederom een kop vol branie, had een superdag. Het vele werk dat hij vandaag op kop van onze groep had gedaan had zijn vorm niet aangetast. Gerard was vandaag de sterkste. Dat zou al snel blijken. Tien kilometer voor het einde was ineens Ewout vertrokken. De man die de hele dag soepel meetrapte werd het ineens zwart voor de ogen. Hij hield het voor gezien. Gerard, Jelmer, Jouke en Peter A gingen dus samen de finale in. Ze wisten allen wie de sterkste was, de strijd zou gaan om de troostprijzen 2 en 3. Deze strijd werd voornamelijk psychologisch gevoerd. Toen iedereen scheel zag na een flinke snok van Gerard zei Jelmer ontspannen: ik weet niet wat jullie doen, maar ik rij het laatste stukje rustig naar de finish. Dit wilde iedereen natuurlijk wel. Iedereen behalve Gerard, die terstond opnieuw demarreerde.
Het duurde even voor we weer samen waren, en we voelden ons nog ellendiger dan daarvoor. Maar de strijd was nog altijd gaande. Nu was het de beurt aan Peter A. Ook hij sprak ineens over lekker uitfietsen en er wel klaar mee zijn. Maar lossen deed die linkebal natuurlijk niet. De laatste vijf km brak aan, en de status quo begon langzamerhand zenuwslopend te worden. Jelmer lette even niet op en miste op 3 km voor het einde de bocht. Dit was het moment waarop Jouke gewacht had. Hij aarzelde niet en gebruikte alle kracht die nog in zijn pezige lijf zat op trainingsmaatje Jelmer te lossen. Dit lukte, en ook Peter A moest opgeven. Net als het voorgaande jaar stevende Jouke met Gerard op de finish af.
Dit was echter niet naar de zin van fair play Gerard. Hij zette trucs in waar Theo Bos nog wat van kan leren, om zo Hoogeveen van zijn welverdiende ereplaats af te houden. Helaas, de trucs konden niet voorkomen dat Jelmer op achterstand geraakte. Jouke begon al te genieten van een tweede plaats, en Gerard maakte zich op voor een laatste sprintje. Te vroeg gedacht.....Een enorme groep toerfietsers wist het smalle pad in het Twiske zo te blokkeren dat Jelmer op karakter terug kon komen. De drie konden weinig anders dan meetrappen met de wielertoeristengroep. De finale liep zo uit op een lichte anticlimax. Verstandig als zij waren besloten de drie hun onderlinge strijd te staken, om zo op veilige wijze Oost Zaan binnen te rollen.
We hebben allemaal een mooie zonovergoten dag gehad. En volgend jaar gaan we opnieuw proberen lekker rustig mee te rijden!
Onderweg zijn we niet onopgemerkt gebleven. Op nu.nl valt Jelmer - mossel - Looiestijn te bewonderen met in zijn kielzog Jouke - Valverde - Hoogeveen. Zie link:
http://www.nufoto.nl/fotos/94922/toertocht-ronde-van-noord-holland-verreden.html (op de foto zit copywrite, dus die mag de snelrolredactie niet kosteloos plaatsen)
door: JH
|
|
|
