De eerste slagregen is een daalder waard - verslag van Maassluis in de regen
|
|
De eerste slagregen is een daalder waard
Je kent het wel… Het is zondagochtend, je wekker gaat om acht uur en als je uit het raam kijkt, zie je dat het herfstweer is. Donkergrijze lucht en natte wegen. De avond ervoor had je een verjaardag die licht uitliep en je moet ook op het laatste moment nog vervoer zien te regelen, omdat je vaste automaatje moet klussen. Kortom, genoeg redenen voor de normale skeeleraar om de moed op te geven en lekker op de bank te gaan kateren.
Ware het niet dat er één goede en één doorslaggevende reden is om wel te gaan. De goede: het is de eerste wedstrijd van de tot de verbeelding sprekende Oomssportcup. De doorslaggevende: het regent en skeeleren in de regen is leuk.
Dus snel een auto geregeld, spullen bij elkaar gezocht en vol goede moed vertrokken richting Maassluis en naarmate ik dichterbij kwam, werd het weer slechter. Dit had als gevolg dat ik op de bestemming aankwam met een niet te onderdrukken grijns waarvan ik kramp in mijn kaken kreeg.
In het clubhuis aangekomen zie ik dat ik gelukkig niet de enige ben die de reis gemaakt heeft. Van de snelrollers zijn ook Suzanne, Frédéric en Joost aanwezig, maar de laatste twee zouden niet van start gaan. Wel hebben zij de hele wedstrijd in de regen langs het parcours gestaan om ons aan te moedigen, wat ook wel gezegd mag worden.
Om klokslag twaalf uur gaat de wedstrijd voor de Cees en de Dees van start en meteen is het Suzanne die laat zien goede benen te hebben en zich op kop zet. Om de kracht van het Snelrolteam te etaleren neem ik na de kopbeurt van Suzanne de benen en ga op avontuur uit. Ik krijg gezelschap van één rijder en samen rijden we een ronde of anderhalf licht voor de groep uit. Ik voel dat de benen goed zijn en reageer op alles. Zoals Michael Boogerd zei na zijn enige goede tijdrit in de Tour de France: “regen hé, dan ben ik niet te houden…” De rest van de wedstrijd verloopt rommelig, veel pogingen, maar niemand die echt wegblijft. Die pogingen zorgden er wel voor dat het tempo redelijk hoog lag en op een gegeven moment raakten we Suzanne dan ook kwijt. “Ik was niet moe, maar ik kon gewoon niet harder omdat het zo glad was.” Ze eindigt op kleine achterstand als derde D1.
Op minder dan een ronde voor de streep komt er dan een serieuze aanval van erkend regenrijder Erwin Wartenhorst. Ik zit meteen in zijn wiel en samen proberen we weg te komen, maar ook deze ontsnapping was geen lang leven beschoren. Met een halve ronde te gaan worden we terug gepakt en maak ik me op voor de eindsprint. In de laatste bocht naar recht slaat de vlam in de pan en gaat er een rijder vol aan, richting het laatste bruggetje waar ik als derde overheen kom. De laatste bocht is spekglad en de koploper gaat er dan ook voorzichtig in. Ik kan gelukkig snelheid houden door er op zijn Frédérics doorheen te rennen.
We zijn nu ruim een half uur onderweg en om nog even een vergelijking te trekken met het wielrennen, we zien er uit als renners die na de cross in Sint Michielsgestel meteen Parijs – Roubaix in de regen zijn gaan rijden.
Na de laatste bocht gaat het gas erop en proberen we al slippend zo hard mogelijk te gaan. Uiteindelijk kan ik er nog overheen komen en is de eerste overwinning van Choose 2 Achieve een feit.
De volgende wedstrijd voor de Oomssport competitie vindt plaats op 30 mei, in het pittoreske Eemdijk, alwaar de rondemissen weer in klederdracht zullen verschijnen.
Bram
|
|
|
