Working on a dream in het Veld.
|
|
Zondagavond 23.00. De dag voor de klassieke klinkerwedstrijd in het Veld. Een tijd voor een sporter om te gaan rusten. Morgen moet het gebeuren. Maar....ook in het nu gebeurt vanalles. Het is Pinkpop weekend. Beroemde rockartiesten schreeuwen de longen uit hun lijf op een Limburgse weide. Natuurlijk ben ik er niet bij. Ik moet trainen, ik moet wedstrijden rijden, ik moet rusten. Je moet keuzes maken als je de top wil bereiken. Deze avond maak ik de keuze om nog even voor de tv te blijven zitten. Ik maak de keuze om nog een glas wijn in te schenken. Ik maak de keuze om te genieten van de oerachtige rockmuziek van Bruce Springsteen. Te lachen bij de feestmuziek van madness. En te rillen bij de energieke rock van de Killers. Het voelt of ik erbij ben.
De uitzending besteedt veel aandacht aan het optreden van Bruce Springsteen. Deze artiest staat niet bij mij in de kast, hij woont niet in mijn muzikale hart, maar hij moet natuurlijk wel beoordeeld worden. Ik vraag me af waarom deze gewone oude jongen zo beroemd is. Waarom hij zoveel fans en aanbidders heeft. Het antwoord komt snel. De opkomst met zijn E-street band is legendarisch. Het publiek gilt en brult om de charismatische Springsteen. De hele wei staat al bij de eerste tonen in vuur en vlam. Bij mij, de sceptische kijker en luisteraar begint het ook al snel te knisperen. Een lied van zijn meest recente album doet me ineens weer aan sport denken. Ik moet even terugdenken aan een wedstrijd van afgelopen week. De baanwedstrijd in Heerde. Ik reed daar uitzonderlijk slecht, maar ploeg en trainingsmaat Jelmer reed voor het eerst een toptien plaats. Hij won de sprint van het peloton en werd daarmee negende.
Bruce zingt:
I m working on a dream
Though sometimes it feels so far away
Jelmer traint al vijf jaar keihard. Ondanks de broodnodige alcoholische uitspattingen leeft hij als een topsporter. De resultaten echter zijn nooit echt aansprekend. Hij valt nauwelijks op. Maar jaar na jaar, wedstrijd na wedstrijd, wordt Jelmer beter. Geruisloos is hij opgeklommen tot de hoogste categorie in het schaatsen en het skeeleren. Hij rijdt alle wedstrijden uit, hij geeft nooit op. Hij helpt zijn ploeggenoten tot hij echt niet meer kan. En hij blijft nadenken over verbeteringen in techniek, trainingen en wedstrijdbeleving. Hij werkt aan een droom, en hoewel de uitkomst nog ver weg lijkt, komt die droom steeds dichter bij.
Ik werk ondertussen mijn derde glas wijn naar binnen. Morgen is de wedstrijd. Maar nu is er muziek. Feestmuziek van Madness. Hoewel ik geen feestganger ben maakt de kinderlijke lol en het enthousiaste getoeter van Madness me blij. Het werken aan dromen is hier ver weg. Werken? Waarom zou je naar een doel toe werken als je in het nu kan feesten tot je erbij neervalt? Ploeggenoot Peter Keiser heeft dat heel goed begrepen. Het verbaasd me dan ook niets om zijn grote blijde springende hoofd ineens op de televisie voorbij te zien komen. Peter op Pinkpop!
Gelukkig sluit de NOS de uitzending om twaalf uur af. De muziek van de Killers zingt nog na in mijn hoofd als ik mijn bed opzoek. "Are we human, or are we dancer?" zingen zij. Ik weet het antwoord niet. Ik ben licht beneveld, maar aangenaam vermoeid. Morgen moet het gebeuren in het Veld. Maar nu ga ik lekker slapen. En misschien lukt het wel om morgen voor een dag niet gewoon mens te zijn, maar danser. Dansen zal ik moeten over de klinkers, want anders zullen de stenen me fataal worden.
De volgende dag begin ik rustig. Ik ben dertig jaar, dus straffeloos wijn drinken gaat minder makkelijk. Om me niet teveel met de wedstrijd bezig te houden lees ik "de eenzaamheid van de priemgetallen" van Paolo Giordano. Dit verhaal van twee moeilijke mensen die gevangen zitten in hun eigen eenzaamheid zuigt me helemaal op. Het maakt me verdrietig, maar laat me ook voelen dat ik verschil van de personen in het boek. In tegenstelling tot hen zit ik vol energie, vol dromen. Want ook ik werk al wat jaartjes aan een droom. Alleen gisteren even niet...
Voor de wedstrijd is er ploegbespreking in de camper van de familie Pesschier. Het is de eerste ploegbespreking van het snelrolteam aller tijden. Het is dan ook de eerste keer dat Koen Verweij ons team komt versterken. Wat onwennig stuurt Paul erop aan dat Koen zich aan het begin rustig moet houden en dat we zoveel mogelijk met groepjes mee moeten springen. Ik voel me niet super. De week met wedstrijden en zware trainingen zit nog in mijn benen, de wijn zingt samen met Bruce nog rond in mijn hoofd.
Ik start lekker achteraan. Ik rij liever van achteren naar voren dan andersom. Terugvallen naar achteren werkt alleen maar demotiverend. Kai vertelt me voor de start dat hij deze week slechts met 10km per uur kon skeeleren en dat zijn hele rug scheef staat. Hij valt uit in de wedstrijd met iets dat op een hernia lijkt. Ik hoop dat het goed met hem gaat. Na een flitsend begin van de wedstrijd kruip ik langzaam naar voren in het peloton. Voor ik het weet rij ik in de aanval samen met Frank Fiers. Frank en ik lijken elkaar te begrijpen. Beiden zijn we geen flitsende sprinters, we kunnen slechts lang achter elkaar afzien en er dan een sprint van stervende zwanen uitpersen.
De harde tegenwind maakt het zwaar. Opeens hoor ik the boss weer in mijn oor zingen:
I m working on a dream. And i know it will be mine someday.
Working on a dream. And i know it will be mine someday.
Ik weet dat ik een keer ga winnen. Ik voel deze wedstrijd dat het ooit gaat lukken, al zal het niet vandaag zijn. Na veel schermutselingen, na vaak wegrijden, ingelopen worden en opnieuw wegrijden behoor ik definitief tot de kopgroep. Het is niet te geloven, ook Jelmer heeft hier weten aan te sluiten. Samen maken we in deze groep van acht kans op het podium, we dromen allebei al over de hele kleine kans op winst. Maar vandaag is het nog te vroeg daarvoor. Scott Arlidge, een wereldkampioen skeeleren uit Nieuw Zeeland, is verreweg de sterkste en sloopt de kopgroep. Jelmer moet ons laten gaan nadat hij mij nog een laatste keer heeft teruggereden naar voren. Hermen van der Wal valt pardoes neer voor mijn neus. Later vertelt hij mij dat het hem zwart voor de ogen werd. Ook mijn blik is troebeler dan ooit. Mijn hart staat in de overdrive en mijn longen staan in brand. Ik denk aan opgeven, maar ook aan werken. Ik moet wel werken. Ik ben namelijk ook nog Koens Knecht. Hij heeft de sprong uit het peloton naar voren weten te maken. Twee ronden voor het einde weet ik hem met de zoveelste laatste inspanning tot vlak achter Roy Boeve en Karlo Timmerman te brengen, de nummers twee en drie van de wedstrijd op dat moment. Op de streep klopt Koen hen. Hij hoeft niet aan dromen te werken, hij leeft zijn droom. Met mijn aller allerlaatste inspanning passeer ik Frank Fiers in de laatste bocht. Ik blijf hem voor en wordt zo vijfde.
Het team is blij. Ik ben kapot. Duizelig, misselijk en dorstig. Koen staat op het podium. Ietwat stoicijns. Hij baalt, want hij heeft niet gewonnen. Paul kijkt toe. Onze ploegleider is in dromeland, een mooi gezicht.
Door: Jouke Hoogeveen.
Foto beschikbaar gesteld door Tims Imaging. |
|
|
