Kai Bloetjes sprintkoning van de trimmers
|
|
Bloetjes is back! Afgelopen zaterdag verscheen hij na een periode blessureleed op het wielerparcours te Sloten. De snelroller had heimwee gekregen naar zijn skeelervrienden en koos de wielerbaan uit om hen weer eens op te zoeken. Aldaar trof hij Hans Peschier, Marcel Peschier, Mooie Marius de Kooter, Melvin van Zanten en Jouke – Valverde – Hoogeveen aan. Deze mannen waren blij Kai te zien want winnen op Sloten was dit seizoen voor de snelrollers nog niet weggelegd geweest. Hoewel Kai’s ploegmaten deze dag stuk voor stuk een berenconditie bezitten en allen lang hard kunnen doorbeuken op de fiets, schiet hun sprintkwaliteit schandelijk te kort. En de meeste wedstrijden op Sloten eindigen in een massasprint. Kai kan sprinten.
De snelrollers deden er deze dag echter alles aan om een massasprint te voorkomen. Jouke was eerzuchtig, Melvin aasde op de goede vlucht, Marcel was onvermoeibaar in de aanval en Hans en Marius hielden het ontstuimige peloton vakkundig in bedwang. Na bijna anderhalf uur hollen en stilstaan en vele aanvallen van de snelrollers raakte het peloton bevangen door acute moeheid. Deze stilte voor de storm, vier ronden voor de finish komt ook vaak bij marathonwedstrijden voor. Iedereen, de onverbeterlijke aanvallers incluis, weet dat het een sprint gaat worden. Dus iedereen laat de benen even licht ronddraaien, iedereen haalt even diep adem voor de echte finale gaat beginnen. Het lijkt op die momenten ook wel of iedereen meent dat hij nog een kansje maakt in de sprint, hoewel het bijna altijd dezelfde gasten zijn die met de eer strijken.
Marcel is niet zo’n groepsmens. Gedurende de collectieve windstilte had hij sluipenderwijs de aanval gekozen. Hij werd vergezeld door een rijder met de meest geprononceerde kuitenpartij die ondergetekende ooit zag. Vergeleken bij de onderbenen van dit beest zijn die van Jan Hubert spillepootjes. Een sterk duo dus. Jouke schrok wakker uit het slaapwandelende peloton en spoot richting het duo. Gedrieën pakten zij bijna vijfhonderd meter. Marcel zag het wel zitten en begon al dat hij wel derde wilde worden. Het leek of we met zijn drieën voor de zege gingen sprinten.
Maar helaas. Zoals vaak werden de kansloze vluchters in de laatste ronde gegrepen. Gelukkig hadden we nog twee frisse mannen in het inmiddels op hol geslagen peloton. Melvin van Zanten trok op zijn strakke Edwards fiets het peloton in een lang lint richting de finish. Melvin deed dit voor Kai – the comeback kid – Bloetjes. Bloetjes was koelbloedig. Met een machtssprint waar Kai niet eens het zadel voor uit hoefde te komen klopte hij de verraste concurrentie.
Door de lange adem
|
|
|
